Quod spiritus inter se loquantur, verum est, sed quomodo loquela eorum fit, num per speciem articulationis vocum, sicut loquela hominum, de eo cum spiritibus loquutus sum, putarunt, quod articulate quoque loquerentur, et quasi per voces soni, sed cum id magis expenderetur, instructus sum, quod non per voces, articulationes vocum, minus per sonum, sed per ideas, similes ideis, quae formantur per voces; nam notum est, quod homo dum loquentem audit, quod attendat solum ad sensum vocum, ita non ad voces, quod quisque ex propria experientia nosse potest, proinde statim ad sensum vocum, quod est, ad ideas formmtas per voces articulatas: spiritus cum ideas tales inter se loquuntur, non magis reflectunt ad voces, et vocum articulationes et sonum, quam homines quandoque, cum attente intendunt sensui vocum, quare spiritus, quia non reflectunt super ea, non aliter putare possunt, quam quod similiter loquantur ac homines